လူပင္လယ္
လိႈင္းတံပိုးေတြၾကား
တာဝန္ကိုယ္စီ ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ေန႔ ...။
လွည္းေန ေလွေအာင္း
ျမင္း ေဇာင္းမက်န္ ဆိုတာ
ရုပ္လံုးေပၚတဲ့ေန႔ ....။
ရဟန္းရွင္လူေက်ာင္းသားျပည္သ
အလႊာစုစု ဝန္ထမ္းထု စုေပါင္းျပဳ
ျပည္ေထာင္ တစ္သားထဲ ျဖစ္တဲ့ေန႔ ....။
၂၆ ႏွစ္ ဖိနိပ္၍ ထား
ေနမဝင္ အင္ပါယာ အလား
အာဏာရွင္ေတြ က်ဆံုးရေတာ့မယ့္ ေန႔.... ။
စစ္ေသနတ္သံေတြၾကား
ေသြး အလူးလူးနဲ႔
ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ တြန္က်ဴးရင့္တဲ့ ေန႔ ...။
ေဒါင္းအလံေတြၾကား
က်ည္ဆံသြားလည္း
ငါတို႔တေတြ..
ေရွ႔သို႔ ခ်ီခဲ့ ..
ေဘးတဖက္နား
က်ဆံုးသြားလည္း
က်န္သူမ်ားက ...
မေတြေဝခဲ့ ..
စစ္ဖိနပ္ေတြ
ဖိနင္းသြားလည္း ...
က်န္သူ တေတြ
ဦးမညႊတ္ ေပ...။
အဲဒီေန႔မွာ...
ေက်ာင္းစိမ္းကို ဝတ္
လြယ္အိပ္ ပစ္လို႔
သမိုင္း ကို အသစ္
ဖြင့္လွစ္ရေအာင္...
အမယ္...
အိမ္ကိုေသာ္မွ
ခ်စ္ရမွန္းမသိေတာ့တဲ့ ေန႔ ။
ဦးေလး ရဲရင့္ေက်ာ္ (ကို၀ိုင္၀ိုင္ေက)
No comments:
Post a Comment