ၿမိ့ဳျပလို႔သမုတ္ထားတဲ့လုပ္ဇာတ္ႀကီးထဲ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္သြားတယ္
ကၽြန္ေတာ့မွာ ေလးလံလြန္းတဲ့ အေပါစားလြယ္အိတ္တစ္လံုးပါတယ္
(ေတြ႔သမွ်ကိုမေကာက္ထည့္ေပးမဲ့လည္းေတာ္ေတာ္ေလးပါတယ္)
တစ္ခါတေလ ပစ္တိုက္ျခင္းခံရတယ္
တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ကပစ္တိုက္ပစ္တယ္
တစ္ခါတေလ ေျပးလိုက္ရတယ္
တစ္ခါတေလ ရပ္ေစာင့္ရတယ္
တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ့ကိုနင္းသြားတယ္
တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ကေက်ာ္ခြၿပီးသြားတယ္
ဘယ္အရာကိုအေလာတစ္ႀကီးရွာေဖြေနမွန္းမသိတဲ့မ်က္လံုးေတြက
ေတာ္ေတာ္ကိုက်ီးကန္းေတာင္ေမာက္နိုင္လြန္းတယ္
လ်င္ျမန္ျခင္း၊ေႏွးေကြးျခင္း၊စူးရဲေတာက္ပျခင္း၊မွိန္ေဖ်ာ့အားငယ္ျခင္းေတြဟာ
တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းစီးဆင္းေနၾကတယ္
တစ္ခ်ိဳ႔တိုးရွတိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ထြက္ေပါက္မဲ့ေနၾကတယ္
အားလံုးဟာ တစ္ခ်ိန္တည္းပဲ
တစ္ခ်ိဳ႔သက္ရွိက သက္မဲ့ကိုထိန္းခ်ဳပ္တယ္
တစ္ခ်ိဳ႔သက္မဲ့က သက္ရွိကိုထိန္းခ်ဳပ္တယ္
တစ္ခ်ိဳ႔ကတစ္ခ်ိဳ႔ကိုႀကိဳးေတြနဲ႔အထပ္ထပ္တုပ္ခ်ည္ထိန္းခ်ဳပ္ထားၾကတယ္
ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြၾကားကခ်ဳပ္တည္းမႈေတြကိုၾကည့္ရင္းနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့စိတ္ေတြက်ပ္တည္းက်ဥ္းက်ဳပ္လာတယ္
သိတတ္စအရြယ္ဂ်စ္ပစီမေလးရ့ဲ မ်က္လံုးထဲကအေရာင္ေတြကိုေငးရင္း
ကၽြန္ေတာ့စိတ္ေတြေမာပန္းလာတယ္
တိုးေ၀ွ႔ပစ္တိုက္သြားတဲ့ခႏၶာကိုယ္ေပၚသက္ေရာက္မႈေတြကို
ကၽြန္ေတာ္မတု႔႔ံျပန္နိုင္ေတာ့ဘူး
အေနာက္ကတက္နင္းလို႔ျပဳတ္ထြက္သြားတဲ့ သဲႀကိဳးျပတ္ဖိနပ္ေလးကိုေငးရင္းနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့လြယ္အိတ္ႀကီးေလးလံလာရျခင္းအေႀကာင္းကိုသေဘာေပါက္လာတယ္
ဘယ္သူကဘယ္သူ႔ကို ဘယ္သူ႔ကိုဘယ္သူက
လူကိုလူကတက္နင္းၾကေတာ့ မရႈမလွျပားသြားရတာကေလွကားေအာက္ကဘ၀ေတြ
တစ္လႊာနဲ႔တစ္လႊာၾကားကညွီေဟာက္ေဟာက္လူေစာ္နံ႔က
ေတာ္ေတာ္ကိုေအာ့ႏွလံုးနာစရာေကာင္းေနတယ္
ခ်က္ျခင္းပဲကၽြန္ေတာ့စိတ္ကူးေတြလမ္းမေပၚအန္ခ်ပစ္ေတာ့
အရူးတစ္ေကာင္ကလက္ၿငိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီးကၽြန္ေတာ့ကိုဆဲပါတယ္
ဆူညံလွတဲ့အသံေတြကိုကၽြန္ေတာ့နားစည္ကမခံနိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး
လူပီသတဲ့လူေတြနဲ႔ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့အဲဒီၿမိ့ဳျပထဲက
လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာေသြးရူးေသြးတန္းထြက္ေျပးလာခဲ့ပါတယ္
လူလူခ်င္းတိုက္မိလို႔က်ကြဲသြားတဲ့သေဘာထားေတြကို
ကၽြန္ေတာ္ျပန္မေကာက္ေတာ့ပါဘူး။
No comments:
Post a Comment